Laat de nieuwe SpecialBite.com jou makkelijk restaurants vinden?

Als je tegenwoordig door een vreemde stad dwaalt en daarna uit eten wil, dan is het niet nodig om te blijven dwalen. Ten minste als je vooraf wat onderzoek hebt gedaan. Zowel online als op papier zijn er mogelijkheden die je naar het juiste restaurant gidsen.

zo zag de oude SpecialBite er uit

Eerder beschreef ik dat er op de Nederlandse markt drie gidsen in de boekhandel liggen die daarmee kunnen helpen: Iens, SpecialBite en Lekker. Iens wil alle restaurants beschrijven en beoordelen. SpecialBite maakt een selectie en let behalve op goed eten ook op interieur en locatie. Lekker, ten slotte, beoordeelt restaurants aan de hand van hoge standaard en vergelijkt zich graag met de Michelingids. Alle drie zijn ze ook op internet actief en ik concludeerde dat ze kansen lieten liggen. Onlangs heeft SpecialBite zijn nieuwe site gelanceerd. Is het een verbetering?

Doet de nieuwe vormgeving wat het moet doen?

Tik specialbite.com in en de site laadt redelijk snel. Wat als eerste opvalt is dat hij  is opgezet in stijlvol zwart &wit met roze (magenta) accenten. Een hele verbetering in vergelijking met het roze en aubergine die de vorige versie domineerden. Het leest prettig en de mooie foto’s lijken net alsof ze uit een tijdschrift komen. Ook de carrousel met hoogtepunten, die je tegenwoordig op veel sites ziet, ontbreekt niet.

een indruk van de vernieuwde SpecialBite

De website bestaat uit twee kolommen. Links lees je de eerste regels van wat restaurantrecensies en rechts de inleiding van het recente blogartikel gevolgd door advertenties. Klik op een willekeurige recensie en op de volgende pagina verschijnt links de beschrijving en rechts de feitelijke informatie. De schrijfstijl van de recensies is prettig en professioneel. Naast het adres en de openingstijden staat rechts ook de datum waarop het restaurant “gespot” is en wanneer er een “recheck” plaats vond. Wat het makkelijk maakt om de actualiteit te bepalen.

Het nieuwe uiterlijk is een hele verbetering. Tegelijkertijd vraagt alles om mijn aandacht. Dat komt omdat alle onderdelen even groot zijn. En dezelfde glossy uitstraling heeft. Het kan eenvoudigweg opgelost worden door een hiërarchie aan te brengen van belangrijke tot minder belangrijke elementen. Wat moeten mijn bezoekers als eerste zien? Maak dat groter of versterk de kleur. De andere onderdelen maak je kleiner of geef je een subtielere kleur. Ook zou ik een duidelijk onderscheid tussen redactioneel en advertenties waarderen. De advertenties trekken door hun grootte veel aandacht. Waarom in de rechterkolom het blog in een grijze steunkleur eruit springt is mij niet duidelijk.

Als bezoekers op een site belanden, willen ze snel weten wat ze er mee kunnen. En hier kiest SpecialBite er voor om zijn eigen introductie in een kleine lettergrootte rechts te plaatsen. Terwijl links onder het logo veel logischer lijkt.

Het oordeel over een restaurant wordt niet meer gegeven door anoniem. Zijn naam is Karel

Wie de restaurants voor SpecialBite bezocht was nooit duidelijk. De spotters, zo worden de beoordeelaars genoemd,  waren “mensen die van goed eten houden en daar een mening over hebben”. Op de nieuwe site hebben ze een identiteit gekregen.
Al op de homepage staat onder elke recensie de naam van een spotter die dit restaurant “very special” vond. Van elk van hen is een kort portret te vinden waarin ze aangeven wat hun smaak is en welke restaurants ze beoordeeld hebben. Het worden daardoor echte mensen en lijkt het alsof je ze kent. Daarnaast zijn er “members”. Iedereen kan member worden en onder de recensie aangeven of zij de mening delen.

Nu de spotters een naam hebben gekregen, kunnen bezoekers hen makkelijker volgen. “Ik waardeer de mening van Karel, omdat ik zijn smaak deel”. Als meer mensen dat vinden, stijgt de status van Karel binnen de spotters. Dit is wat ik eerder signaleerde: waar voorheen mensen zich een status aannamen met dure merken, zie je nu dat ze het aantal recensies, commentaren en reacties gebruiken om status op te bouwen. Het past daarbij ook bij de doelgroep die SpecialBite nastreeft: kritische hoogopgeleide restaurantbezoekers van rond de 35 jaar. Ze zijn ambitieus en willen graag  aan de wereld laten zien dat ze verstand van eten hebben. In een spotter profiel lees ik: “het leven betekent voor mij genieten, maar ook aanpakken”. Als restaurantcritici zijn spotters waardevol. Je zou ze moeten koesteren. Waarom staat de oproep “Wordt zelf spotter” in de rechterkolom niet boven aan in plaats van onderaan zoals nu?

Zoeken en vinden van recensies op SpecialBite

De restaurants die bezocht en beoordeeld zijn, vormen het hart van SpecialBite. De zorg dat de recensies gemakkelijk gevonden worden, is dan ook een belangrijke taak. Veel sites ontvangen het grootste deel van hun bezoekers via een zoekmachine. Recensies zullen hoog in de zoekresultaten moeten voorkomen om bezoekers aan te trekken. En dat was niet gemakkelijk. Voornaamste oorzaak was het ontbreken van een uniek adres voor elke pagina. Google kan ze zo makkelijk herkennen en toegankelijk maken in zijn zoekmachine. In mijn eerdere artikel gebruikte ik restaurant Deeg als voorbeeld en zag dat Iens.nl en Dinnersite.nl verreweg beter scoorden. Helaas is dit restaurant niet meer ‘special’. Als alternatief kies ik restaurant Badhu en zoek in Google op “restaurant Badhu recensie”. In de zoekresultaten scoort SpecialBite nu als beste, nog voor smulweb.nl en Iens.nl.

De zoekfunctie op de site zelf heeft ook een verbetering ondergaan. Met de zoekbalk links op de homepage zoek je direct op een recensie. Over Lemonia, bijvoorbeeld. Of op plaats: Arnhem. Om gericht te zoeken is er de mogelijkheid “uitgebreid zoeken”. Naast het zoeken en verfijnen met behulp van diverse criteria als provincie, soort keuken en prijs zijn er ook andere mogelijkheden. Zo wijst “vinden op vijf manieren” mij op de mogelijkheid om door te klikken naar hoogst gewaardeerde restaurant door de spotters. De link “New & Hot” verwijst naar restaurants die onlangs zijn geopend, bezocht en beoordeeld.

Zoeken en vinden is één. De resultaten relevant vinden en kunnen gebruiken is twee. Terwijl ik zo een aantal zoekopdrachten als test invoerde, diverse opties gebruikte, kwam ik op de resultaten uit. Daar merkte ik iets op. Een aantal resultaten wekte mijn interesse. Op zoek naar adresgegevens miste ik de Google maps optie die in de oude versie nog wel aanwezig was. Veel later ontdekte ik dat deze niet verdwenen was. De link heeft een nieuwe plaats gekregen.  In lichtgrijs staat hij nu onder de foto van het restaurant. Nogal ongebruikelijk. Bezoekers verwachten de kaart bij de adresgegevens te vinden. Zet hem daar dan ook.

Ga ik voor een recensie altijd naar SpecialBite (of: meer terugkerende bezoekers)?

Elke site streeft er niet alleen naar om bezoekers te trekken maar ze ook te laten terugkomen. Dat gebeurt niet vanzelf. Bezoekers moeten er een reden voor krijgen. Het bieden van bijzondere content kan zo’n reden zijn. In de oude versie bood SpecialBite recensies en een nieuwsbrief aan. In de huidig versie zijn daar een blog en een shop bijgekomen. Dat elke dag bezoekers even naar een site komen om te zien of er nieuws is, is een droom. Om de band met jouw bezoekers te verstevigen kan je een aantal mogelijkheden aanbieden om ze op de hoogte te houden. Bovenaan zie ik dat SpecialBite mij deze mogelijkheid geeft door middel van RSS en Twitter. Waar is de nieuwsbrief gebleven? Nog steeds is email een veel gebruikt middel om op de hoogte te blijven. Is de nieuwsbrief met de redesign aan de kant gezet? Goed zoeken en je zal hem vinden helemaal onderaan naast de links naar de webshop. Opmerkelijk om de nieuwsbrief hier te plaatsen. Bezoekers verwachten hem niet hier. Verplaats hem naast RSS en Twitter. Tenzij de nieuwsbrief een actiefolder is om nieuwe artikelen uit de shop aan te prijzen.

Altijd bereikbaar, overal raadpleegbaar is een andere manier om steeds terugkerende bezoekers te garanderen. Gezien de content van SpecialBite uitermate geschikt. Behalve een papieren editie en een  site ook de mogelijkheid geven om de informatie op mobiel op te vragen. Op het moment dat de oude versie nog draaide, had SpecialBite er ook een voor mobiel. Het was wat beperkt, de mogelijkheid was er. Nu de nieuwe site is gelanceerd, zie ik nergens de vermelding dat ze ook mobiel te raadplegen zijn. Ik nam aan dat deze, net als de verouderde site, op zwart is gezet. Echter via Google merk ik dat de mobiele site nog steeds operationeel is. Volgens de toekomstplannen heeft mobiel niet de prioriteit. Het uitbouwen en makkelijker maken om de restaurantrecensies overal te raadplegen voor een doelgroep die kapitaalkrachtig en bijzonder digitaal is, staat niet hoog op de to-do list. Daar staan de introductie van reizen en het aanbieden van keukengadgets.

En dan nu de belangrijkste vraag

De vraag is: is de vernieuwde site van SpecialBite een verbetering ten opzicht van de vorige? Waren het voorheen anonieme oordelen over restaurants en was de vormgeving wat sleets, nu is Specialbite ontwikkeld tot plaats waar herkenbare mensen recensies schrijven en meningen uitwisselen. Er is ook een blog en een shop aan toegevoegd. Niet zo verwonderlijk sinds SpecialBite onderdeel is geworden van een concern waarin ook een van Nederlands grootste kookboekenuitgevers is ondergebracht (Kosmos). In de toekomst gaat SpecialBite naast boeken ook reizen en keukengadgets aanbieden. En daarmee kiest het voor verbreding en niet voor verdieping. Met de verbreding komen ze op een drukke markt waar ook Elle Eten, Delicious en Living zich bevinden. Wanneer ze gekozen hadden voor verdieping waren ze dichterbij zichzelf gebleven: het wijzen op leuke en bijzondere restaurants. En daarin het zijn gebruikers nog makkelijker maken. Op de site als op mobiel. Wanneer je alleen een goed restaurant zoekt kun je beter bij de papieren editie blijven. Zoek je meer lifestyle, dan is de vernieuwde site jouw keuze.

Dit artikel verscheen eerder in een gewijzigde vorm op frankwatching

Ook wanneer je CourgetteEnCommunicatie niet regelmatig bezoekt, kan je gemakkelijk op de hoogte blijven van mijn nieuwste artikelen via email of via jouw (RSS) reader

Heb je opmerkingen, aanvullingen of gewoon wat te zeggen? Plaats jouw commentaar onder het artikel.

Hoe kan je Nederlandse kersen nog meer gebruiken behalve in jam?

Elke zomer herinneren kersen mij aan mijn jeugd en elke keer lees ik alleen maar recepten voor kersenjam. Hoe ik op zoek ging naar andere bereidingen.

foto door Cathare

Een marktkoopman zei mij eens dat het met de Hollandse kersen zo’n beetje afgelopen is. Vroeg in juni wanneer de eerste kersen verkrijgbaar zijn, zal de herkomst Griekenland, Spanje of Turkije zijn. Het zachte vlees en de zoete smaak waar je op hoopt, zal je nog niet proeven. Dat er al (Europese) kersen zijn, is een teken dat de zomer heel dichtbij is. Ik bewaar mijn geduld. Niet tot de rijpe oogst uit de Méditerranée binnenkomt. Ik wacht tot de Nederlandse kersen aangeboden worden.

In de wereld van de wereld van de food addicts is al langer ontwikkeling aan de gang waarbij gekozen wordt voor nationaal geproduceerde groente en fruit. Sommigen gaan daar nog verder in en houden als aankoopcriteria aan dat hun groente en fruit zowel lokaal (uit eigen regio) als biologische moeten zijn.   Groente & fruit uit Nederland en in het seizoen hebben mijn voorkeur wanneer ik op de markt ben. Het zijn niet de enige twee uitgangspunten om te wachten tot ik de Nederlandse kersen zie liggen. Ik ben namelijk opgegroeid dichtbij de Betuwe.

Kersen herinneren mij aan vroeger

De Betuwe is verantwoordelijk voor het overgrote deel van de Nederlandse kersenoogst. Tijdens de oogst is het druk in de vele boomgaarden. Kersen groeien hoog in de bomen en kunnen alleen met de hand geplukt worden. Een teler heeft nogal wat mensen nodig om de kersen binnen te halen. Ik begrijp de marktkoopman als hij vertelt dat het met de Hollandse kers afloopt.
Grote schoolborden langs de provinciale weg (pdf) herinner ik mij, als wij met de auto onderweg  waren naar familie. “Kersen te koop” las ik. De eerste pluk was binnengehaald. Onder de bomen verschenen eenvoudige kraampjes waar de kersen waren uitgestort.  Enkele verkooppunten zijn uitgegroeid tot een boerderijwinkeltje waar ook verwerkte kersen te koop zijn. Veelal  jam in hergebruikte glas met handgeschreven etiketten.

Nog steeds worden van Nederlandse kersen vooral jam gemaakt

Veel kersenboomgaarden zijn verdwenen. Dat betekent niet dat  Nederlandse kersen mijn jeugdherinnering zijn geworden. Ik lees dat door de ontwikkeling van laagstammen, de kersen niet meer zo hoog groeien en daardoor makkelijker te oogsten zijn. De productiemethode mag dan wel gemoderniseerd zijn, de wijze waarop wij kersen eten is nog steeds traditioneel. Veel kersen worden uit de hand gegeten of tot jam verwerkt. Dat is wat ik lees in kookboeken en foodblogs.   Er moet toch meer mee te doen zijn? Wanneer ik het buitenland ben, is dat waar ik nieuwsgierig naar ben.

En daarna gebruikt voor taarten

Als er van vruchten jam, gemaakt kan worden, betekent dat vaak ook dat het geschikt is als vulling voor een taart. Mijn eerste inspiratie en dat zal je niet verbazen als je mijn eerdere zoektochten gelezen hebt, haal ik uit Frankrijk . Koken voor een groep Nederlanders betekent ook dat je het brood voor het ontbijt verzorgt. En nee, dat heb je niet de vorige dag bij de Hypermarché meegenomen. Ze zouden de hoeveelheid waarschijnlijk niet eens kunnen leveren. Dus sta je ’s ochtends vroeg bij de lokale bakker om jouw bestelling op te halen. Terwijl je wacht tot het omaatje haar pain heeft, kijk je rond en zie je het aanbod in zoetigheid (patisserie). Wat er ook aangeboden wordt, er is altijd de keuze tussen kersen of abrikozen. Zoals er in Nederland altijd aardbei of appel is. Clafoutis zul je in veel gevallen ook zien liggen. Deze taart lijkt nog wel het meest op een te dikke pannenkoek. Traditioneel gevuld met ongepitte kersen. “Waarschijnlijk gebakken door een ongeduldige taartenmaker die geen zin had om de pitten uit de kersen te halen” zou de klant denken die deze taart niet kent . Niets is minder waar. Wanneer je de pit verwijderd, wordt de kers tijdens de rest van de bereiding week en verliest daardoor smaak. Gemak is ook zoiets dus worden de kersen in de clafoutis tegenwoordig ontpit.

Voordat je gaat koken: waar let je op als je kersen koopt?

Behalve dat een clafoutis goed smaakt, moet hij er ook mooi (lekker) uit zien. Een taart gevuld met zichtbaar overrijpe kersen maakt niet dat je er er in wil bijten.  Ze hebben duidelijk hun beste tijd gehad: te zacht en er zijn kleine bruine plekken ontstaan op de paarse schil. Goede kersen inkopen, waar let je op?

De zachte vrucht met een harde pit in de kern heeft zijn seizoen van juni tot en met augustus. In kleur kan hij variëren van doorzichtig geel/groen naar dieprood tot het donkerste paars.
De kleurverschillen geven ook de smaak: van heel zoet tot zeer bitter. De zoete kers kan je gelijk eten, de zure wordt gebruikt om te koken. Waar let je op bij aankoop als je voor een drukke kraam staat en je nog niet aan de beurt bent? Als eerste bekijk je of de vruchten nog aan een steeltje zitten. Dat wijst erop dat ze vers zijn. Worden ze steelloos aangeboden dan kan dat betekenen dat ze oud zijn en waarschijnlijk rot. Daarna beoordeel je of de kersen onbeschadigd zijn en een glanzende, bijna “vette” schil hebben. Is dat het geval, dan kun je er van uitgaan dat ze goed zijn. Ik proef vervolgens of ik ze lekker vind. Wanneer ik thuiskom, leg ik de kersen op een schaal in de koelkast. Ze zullen enkele dagen goed blijven. Wanneer je ze gaat eten, haal ze tijdig uit de koelkast zodat ze op kamertemperatuur kunnen komen.

Hoe de Fransen mij leerden kersen te bereiden (in een salade, bijvoorbeeld)

Hoewel ik bij de bakker mijn ogen uitkijk naar de patisserie en ook elk bijzonder ogende taartje wil proberen, heeft het taarten bakken mij nooit gegrepen. Misschien omdat ik niet zo van de desserts ben. Gelukkig ontdekte ik dat de Fransen ook andere bereidingen met kersen hebben.

De zoete smaak van kersen gaat heel goed samen met de rijke smaak van eend. Na een warme dag zaten we op het terras van een restaurantje. Vandaag was het onze vrije dag. Geen veeleisende fietsers, waar ik voor kook. Wij bevonden ons nabij het centrum van een dorp, ver weg van de camping.  Rustig bekeek ik het menu wilde geïnspireerd worden . Op de kaart zag ik een salade van eend met kersen. Dat gaat het worden. Eigenlijk zo vanzelfsprekend. In Frankrijk worden zoveel eenden gefokt. En is er in het seizoen een overvloed aan kersen.  Op een gegeven moment moet er iemand gedacht hebben: “waarom combineer ik die twee niet eens?”. Het bleek een geweldig idee.

Toen mijn bestelling geserveerd werd, lag er op mijn bord een eenvoudige gemengde salade met fijn gesneden biet daarop plakjes kort gebakken eendenborst, hele kersen (ontpit!) besprekeld met een eenvoudige dressing. De kersen in de salade geven kleur en accentueren de zoetheid.

Veel voorkomend in de Franse keuken is het verwerken van fruit in sauzen. Zo worden van kersen een saus gemaakt die veelal varkensvlees begeleidt. In de pan waarin het vlees is aangebraden, voeg je wat rode wijn toe. Schraap het aanbaksel los en voeg de kersen, wat (kippen)bouillon en een paar takjes tijm toe. Laat dit zo’n vijf minuten koken. Haal de saus door een zeef en bewaar de kersen. Kook de saus vervolgens in tot het stroperig wordt. Tot slot roer je er een klont bloter door. De traditionele aanvulling op deze rijke smaken zijn aardappelen en de licht bittere meirapen.

En ik in Istanbul zag hoe de Turkse keuken kersen gebruikt (met kip en kaneel)

Een aantal jaren geleden was ik in Istanbul. Wat mij opviel was dat kersen zo alom vertegenwoordigt zijn. Elk willekeurig café heeft  kersendrank (gemaakt van bittere kersen). In de supermarkt is er zoveel zuivel te vinden met kersen. In de Gran Bazaar of nog beter de Egyptische Markt zijn gedroogde kersen te vinden zijn. Zelfs “tabak” van gedroogde kersen trof ik er aan. Later leerde ik dat deze rode vrucht zijn oorsprong hier heeft. Het waren de Romeinen die de kers naar West Europa meenamen. Onlangs las ik in een reportage [sorry hier geen link, kan  het artikel niet meer terugvinden] over Istanbul. Hierin wordt beschreven hoe kersen in een pilav worden verwerkt met typerende ingrediënten uit de Turkse keuken. Pilav is een rijstgerecht (of bulghur) met in bouillon gegaard gekruid vlees, vaak met toevoeging van noten en gedroogde vruchten. Hier worden kersen gecombineerd met kip, kaneel, pistachenoten en verse koriander.

Als ik onderweg ben, schrijf ik mijn ideeën op in een boekje. Soms is het een opsomming van ingrediënten en soms een uitgebreid verhaal met opmerkingen of kleine tekeningen. Thuis gekomen probeer ik de recepten of combinatie van ingrediënten na te maken om te zien wat het oplevert. De ingrediënten van de pilav zijn zo bewaard gebleven. In een droge koekenpan rooster ik de pistachenoten. De kipfilet bak ik licht aan in olijfolie waarna ik ze bestrooid heb met kaneel. Om een wat voller smaak te krijgen, voeg ik wat boter toe aan de olie en laat hierin de kip gaar worden. In tussentijd gaan ook de ontpitte kersen erbij. In een andere pan kookt de bulghur in kippenbouillon. Wanneer de bulghur voldoende vocht heeft opgenomen gaan de kip, kersen en pistachenoten erbij. Laat het nog even zachtjes doorkoken zodat de smaken zich kunnen vermengen. Strooi er tot slot wat koriander over.

Ook dit dessert staat in mijn aantekeningenboekje. Het is zo eenvoudig. Ontpit de kersen en meng ze met kwark en wat honing. Schep het vervolgens in coupes en strooi er wat geroosterde amandelen over. Gelet op de ingrediënten zou het Turks kunnen zijn. Ik geloof dat deze combinatie inmiddels door meerdere keukens is overgenomen.

Mijn aantekeningen zijn in de loop van de jaren mijn inspiratiebron voor het koken geworden. Ik gebruik ze als ik op de markt de Nederlandse kersen naar mij zie lonken. Hoe eten jullie kersen?

Ook wanneer je CourgetteEnCommunicatie niet regelmatig bezoekt, kan je gemakkelijk op de hoogte blijven van mijn nieuwste artikelen via email of via jouw (RSS) reader

Heb je opmerkingen, aanvullingen of gewoon wat te zeggen? Plaats jouw commentaar onder het artikel.