Een nieuwe Scorsese

Onlangs heb ik genoten van de nieuwe Martin Scorsese: The Key to Reserva. De film van de regisseur die eerder The Departed en Gangs of New York maakte, is alleen op internet te zien. In het kort gaat de tien minuten durende film over een recent herontdekt script van Hitchcock. Bekijk hem na de klik , met dank aan Rutger die mij ernaar verwees.

Persoonlijk ken ik Rutger niet. Het tijdschrift waar hij voor schrijft, daarentegen lees ik regelmatig online en waardeer ik zeer. Interessante artikelen en goede links.Sommige van die links stuur ik door naar vrienden, waarvan ik denk dat ze het waarderen.
En dat is wat Freixenet, de opdrachtgever van deze film, beoogt. De Scorsese-film is een mooi gemaakte commercial. Mensen die ‘m waarderen zullen de link doorverwijzen naar vrienden en die weer naar hun vrienden enzovoort. Op deze manier wordt het bereik van Freixenet veel groter en komen wellicht mensen met het merk in aanraking die dat anders niet zouden. En stel ze lopen door de Albert Heijn en zien daar de flessen van deze Spaanse bubbelwijn. Ze herinneren de film, waardeerden hem en ontwikkelen zo een positief gevoelen voor het merk. Dan zijn de marketinginspanningen behoorlijk geslaagd. Over deze nieuwe manier van marketing is veel maar ook kritisch geschreven. Hier , hier en hier zijn wat Nederlandstalige voorbeelden.

Misschien verwacht je nu, op dit punt aangekomen, dat ik mijn deskundig/kritisch mening ga geven. Maar wat heb ik aan een discussie toe te voegen die voornamelijk gaat over effecten en kosten? Op grond van eigen ervaring kan ik niet spreken, ik heb zo’n project niet onder handen gehad.

Als ik er over lees, valt mij op dat er in de discussie weinig aandacht is voor de ervaring van de gebruiker. Waarom zou jij ze gaan bekijken en doorsturen? En wat zijn de drempels? Volgens mij is dat waar de discussie over zou moeten gaan. En daar heb ik wel wat over te zeggen.

Waarom kijk ik die films? Voor mij is eigenlijk de eenvoudigste reden: om bij te blijven, om te zien wat er gemaakt wordt. Dat betekent niet dat ik alles zie. Ook ik volg aanraders van blogs die ik lees. Ik bekijk ze op momenten dat ik even geen inspiratie heb. Dat mijn geheugen totaal leeg is. Het is afleiding en ik wil vooral geen moeite doen, dus site waar het staat, maak het mij makkelijk!
Dus duurt het laden te lang, ik ben weg.
Extra plug-ins instaleren, ik ben weg.
Emailadres vooraf opgeven, ik ben weg.
Net als met echte films, moet er een verhaal inzitten. Het moet niet alleen geloofwaardig zijn, het moet ook bij het merk passen.
En onderhoudend zijn.
Ik weet dat het een commercial is maar laat het alsjeblieft niet té commercieel zijn, dat het merk zo nadrukkelijk aanwezig is. Het wordt opdringerig. Ook dan ben ik weg.

Een van de beste voorbeelden is de serie films die gemaakt zijn voor BMW. Terecht veel geprezen vanwege de keuze voor gerespecteerde regisseurs en de subtiele merkverwijzing.
Op de eigen site staan ze niet meer vermeld. Opmerkelijk om in zo’n project tonnen te investeren, de films van je site te halen en jouw bezoekers radeloos achter te laten. Beter was het om een link te geven waar ze wel te zien zijn, zo houden mensen een positief gevoel voor je merk vast.
Verwijs ze naar Wikipedia waar de titellijst te vinden is van alle uitgebrachte films. Helaas staan er geen links naar de films bij, deze geef ik je in onderstaande lijst. Deze begint met de titel, vervolgens de regisseur en tot slot de link waar je de film kunt bekijken.

Ambush (John Frankenheimer)

http://www.youtube.com/watch?v=PKYUtUw-8ig

Chosen (Ang Lee)

http://www.youtube.com/watch?v=AaV0c5kvYbc

The Follow (Wong Kar Wai )

http://www.youtube.com/watch?v=mNoYLm3a-nI

Star (Guy Ritchie)

http://www.youtube.com/watch?v=q1dYv_gKTA8

Powder Keg (Alejandro Gonzáles Inárritu) http://www.youtube.com/watch?v=yp6c_LFM5_4

Hostage (John Woo)

http://www.youtube.com/watch?v=vXuc7f2ivec

Ticker (Joe Carnahan)

http://www.youtube.com/watch?v=mr_rxemKQQY

Beat The Devil (Tony Scott)

http://www.youtube.com/watch?v=1ukgB2_AhkQ

Ook wanneer je CourgetteEnCommunicatie niet regelmatig bezoekt, kan je gemakkelijk op de hoogte blijven van mijn nieuwste artikelen via email of via jouw (RSS) reader

Heb je opmerkingen, aanvullingen of gewoon wat te zeggen? Plaats jouw commentaar onder het artikel.

Het probleem met overgewaardeerd voedsel

Op de foodbijlage van de Guardian schrijft Jay Rayner over truffels. Elke keer als hij een gerecht bestelt met dit exclusieve product, is dat voor zijn vrouw het moment om er grappen over te maken. Overrated, die truffels en verwijst hem fijntjes naar het sprookje De Nieuwe Kleren van de Keizer. Hij stelt zichzelf de vraag: zijn ze de prijs (zo’n € 150 per 100 gram) waard, met andere woorden ligt de prijs hoger dan zijn eigenlijke waarde?

De truffel is een zeldzame paddenstoel die net onder de aarde gevonden wordt. In de bossen wordt er met speciaal daarvoor getrainde honden naar gezocht. De truffel is een goed voorbeeld dat voedsel, net als veel andere producten, statusgevoelig is. Je bent wat je eet.

Wil je tot de hogere sociale klasse behoren, dan wordt er voor dure producten gekozen. De smaak van truffel of kreeft is niet het overtuigende argument maar exclusiviteit. Daarmee laat je zien dat je het kan betalen en op deze manier kan je je onderscheiden en je status bepalen.

Het is de foodaddict, wanneer hij vertelt over zijn ervaring op het moment dat hij truffel at (“zo’n intense aardse smaak”), niet te doen om met rijkdom te pronken. Hij wil waardering voor zijn verfijnde smaak.

De prijs van sommige producten ligt door hun status enorm hoog. Toch kun je als foodlover de smaak van exclusief voedsel ervaren en zelf bepalen of het overrated is, zonder blut te raken. Dat is mogelijk door rekening te houden met de volgende regels.

Ten eerste: ervaar het product in het land van herkomst. Hier is de smaak nog puur. Zonder bewerking om export mogelijk te maken. Niet alleen is de smaak beter, het is meestal ook minder duur. Zo at ik mijn eerste kreeft in Boston en truffel in Italië. Nog een ander voordeel die ik zelf ervaar: ik doe inspiratie op hoe de vis, de paddestoel wordt bereidt.

De tweede regel: wees er van bewust wáár je dat exclusieve product koopt. Eigenlijk is het geen verrassing dat wanneer je naar een delicatessenzaak gaat, je de hoofdprijs betaalt. Waarom confit de canard aanschaffen in luxe geschenkverpakking als je ze op de lokale markt kan krijgen of in de hypermarché (velen hebben zelfs een aparte schap met lokale producten, die echt lokaal zijn geproduceerd).

En als je toch op de markt bent, voor dat schap in hypermarché staat, kijk dan even verder. Er staan ook bijzondere producten van het land, de regio die geen fortuin kosten maar wel speciaal zijn en iets vertellen over het land.

Culinair blijf ik ontdekken maar ik wil daar geen upmarket prijzen voor betalen.
Ik haal ze dus alleen in het land van herkomst en van de markt. En dan nog kan het behoorlijk tegenvallen: truffels in Périgord, bijvoorbeeld. Ze blijven duur, waar je ook zoekt.

Ook wanneer je CourgetteEnCommunicatie niet regelmatig bezoekt, kan je gemakkelijk op de hoogte blijven van mijn nieuwste artikelen via email of via jouw (RSS) reader

Heb je opmerkingen, aanvullingen of gewoon wat te zeggen? Plaats jouw commentaar onder het artikel.