Inleidingen zijn ook zo wat. Sommige zijn zo lang, dat de nieuwsgierigheid om verder te lezen snel is uitgedoofd. Andere zijn te kort, zodat je aan het eind nog niet weet waar je over gaat lezen. En dan titels (nu begint mijn inleiding). Er zijn krampachtige, er zijn zó bedachte en er zijn de “grappige” woordspelingen. Maar er zijn ook eenvoudige en duidelijke titels.
Ik wil een blogtitel uit de laatste categorie. Maar man, wat is dat moeilijk (dit is het einde van mijn inleiding, ik hoop dat het niet te lang was. Als je dit zo ervaart, mail mij dan. Dan weet ik dat voor de volgende keer).
Voor het verzinnen van een titel van dit blog zijn veel woorden langsgekomen. Sommige bleven langer. Andere waren zo weg. “Een titel is het halve boek” zei Louis Couperus. Hij worstelde er blijkbaar ook mee. Die strijd heeft hem fraaie titels opgeleverd zoals Van Oude Menschen, de dingen die voorbijgaan.
Om wat inspiratie te krijgen, tikte ik zo maar wat woorden in een zoekmachine in. Woorden waar ik over wil schrijven. Woorden die gelezen willen worden. Ik kom een congresverslag tegen van professionele naamverzinners. Ik klik van site naar site, maar nergens legt mijn brein onverwachtse verbanden. Toch gebeurde het, toen ik ontdekte dat de keukens die mij inspireren allemaal courgette gebruiken. Met room, uit de oven zoals in Frankrijk of een in frittata (met ei en basilicum) zoals in Italië en als onderdeel van de couscous met zeven groenten uit Marokko. De Mediterrane en de Noord Afrikaanse keuken inspireren mij.
Voor de hand liggend? Misschien, maar het gaat verder. Het allitereert zo mooi met communicatie, mijn eigenlijke vak. De tweede wet van titelkeuze zegt: het is makkelijk te onthouden. De eerste is: het dekt de lading. En persoonlijk, de kleur groen is één van mijn favorieten.
0 reacties so far ↓
There are no comments yet...Kick things off by filling out the form below.